Wojciech Jacobson-Jedlina

Wojciech Jacobson-Jedlina (14 kwietnia 1885, Starogard Gdański - 9 października 1961, Londyn) był lekarzem i oficerem Wojska Polskiego. Uczył się w Starogardzie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum. Studiował medycynę w Monachium i Wrocławiu, a w 1912 roku uzyskał doktorat z medycyny i chirurgii. Pracował jako chirurg-ginekolog w Gnieźnie i prowadził tam prywatną praktykę.

Podczas I wojny światowej służył jako lekarz w armii niemieckiej. W czasie powstania wielkopolskiego współtworzył oddziały w Gnieźnie, organizował służbę medyczną i uczestniczył w walkach. Później służył w Wojsku Polskim, między innymi podczas wojny polsko-bolszewickiej. Otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari. W okresie międzywojennym mieszkał w Toruniu i prowadził praktykę lekarską. Po kampanii wrześniowej i pobycie w niewoli przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii. Po wojnie pracował jako lekarz w brytyjskich szpitalach i prowadził praktykę w Londynie. Zmarł i został pochowany w Londynie.

Na podstawie artykułu „Wojciech Jacobson-Jedlina” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.